konstrukcja

Odporność konstrukcji na wybuchy związana jest m.in. z użytymi materiałami, ciężarem, schematem statycznym, przekrojami elementów i ochroną słabych miejsc. Lepiej sprawdzają się ciężkie konstrukcje żelbetowe i zespolone (stalowo-betonowe), niż lekkie konstrukcje metalowe i drewniane. Przegrody murowe można zabezpieczyć poprzez zbrojenie.

Warto pamiętać, że elementy żelbetowe zbrojone są głównie w części rozciąganej przekroju, a nie ściskanej. Sytuacja wyjątkowa, jaką jest wybuch, może radykalnie zmienić sumę obciążeń działających na dany element i całą konstrukcję. Przykładowo: wybuch pod stropem żelbetowym, może sprawić, że zostanie on podniesiony i strona dotychczas ściskana (gorzej zazbrojona), będzie rozciąganą. Może to doprowadzić do jego zniszczenia poprzez pęknięcia.

Całość konstrukcji powinna być odporna na postępującą katastrofę. Usunięcie, w jakikolwiek sposób, któregokolwiek elementu konstrukcji nie powinno doprowadzać do postępujących zniszczeń i zawalenia się całego budynku.

Ważne elementy konstrukcyjne nie powinny być odsłonięte (pozbawione zabezpieczeń), a w miarę możliwości dostęp do nich ograniczony dla osób postronnych. W przypadku wybuchów poza budynkiem dobrym rozwiązaniem projektowym jest umieszczanie słupów dalej od ścian zewnętrznych (w głąb budynku). Wzrost odległości ładunku wybuchowego od danego elementu znacząco zmniejsza siłę rażenia.

Podobnie jak w przypadku bryły, opływowość ma również znaczenie w przypadku poszczególnych elementów. Przykładowo: słupy o przekroju kołowym doznają mniejszego uszczerbku niż te o przekroju prostokątnym czy tym bardziej otwartym jak dwuteowniki czy ceowniki.