wnętrze

Skutki działań terrorystycznych można złagodzić poprzez strefowanie pomieszczeń oraz umożliwienie sprawnej i bezpiecznej ewakuacji.

Szczególnie ważne pomieszczenia powinny być umieszczone jak najdalej od tych przestrzeni, które są najłatwiej dostępne dla postronnych osób. Po pierwsze, owe pomieszczenia powinny być w miarę możliwości oddalone od ścian zewnętrznych. Zwłaszcza, gdy przy danej ścianie znajdują się miejsca postojowe. Po drugie, pomieszczenia te powinny być oddalone od innych, do których jest bardziej swobodny dostęp, jak recepcja, hole, poczekalnie, biura obsługi interesantów.

Strefowanie może uwzględniać podział pomieszczeń i ciągów komunikacyjnych na ogólnie dostępne oraz na te o różnym stopniu dostępności. To, które pomieszczenia są szczególnie ważne, jest kwestią indywidualną. Mogą to być pokoje dla VIP-ów, skarbiec, archiwum czy serwerownia. Atrakcyjne dla terrorystów są pomieszczenia zgromadzeń dużej liczby ludzi, ponieważ umożliwiają większy rozmach działań przy niższych kosztach. Szczególną ochroną dobrze jest objąć pomieszczenia techniczne, jak np. centrale HVAC (Heating – ogrzewanie, Ventilation – wentylacja, Air Conditioning – klimatyzacja) i ppoż., które mogłyby ułatwić rozprowadzenie broni chemicznej lub biologicznej. Scenariusze ataku powinny uwzględniać nietypowe formy poruszania się zamachowca, jak np. przemieszczanie się po dachu czy szybem windy.

Użytkownicy nie zawsze zachowują się zgodnie z wyobrażeniami projektanta. Piesi chodzą ścieżkami niekoniecznie wytyczonymi przez chodniki, kierowcy parkują poza legalnymi parkingami, a palacze, aby oddać się nałogowi wychodzą z budynku najkrótszą i najprostszą drogą. Ich częste rytualne zwyczaje mogą zwiększyć ryzyko, że jakieś wyjście (na dach, taras, podwórze itp.) nie będzie zawsze zamykane. Planując ochronę budynku, należny mieć na uwadze, że ludzie nie zawsze dadzą wtłoczyć się w sztywne, narzucone odgórnie schematy. Zbyt restrykcyjne reguły, przy postrzeganym jako mało prawdopodobne zagrożenie, mogą być ostatecznie powszechnie lekceważone.

Strefowanie powinno uwzględniać stopień dostępności do budynku, jego części i otoczenia zależny od:

  • czasu dostępności/otwarcia danego podmiotu korzystającego z budynku (godzin, dni tygodnia, sezonu itp.);
  • upoważnienia osób (np. strefy tylko dla personelu, pracowników technicznych czy ochrony);
  • wykupienia danej usługi (poprzez bilet, karnet, umowę itp.);
  • należenia do danej kategorii społecznej (np. toalety i szatnie z podziałem na płcie).

Trudno jest objąć całość budynku monitoringiem wizyjnym. Niektóre pomieszczenia będą wręcz celowo wyłączone z tego typu nadzoru, jak np. toalety, prysznicownie czy szatnie.

Ochrona antyterrorystyczna związana jest nie tylko z zapobieganiem aktom terroru, uodpornieniem budynku na wybuchy, ale także z zadbaniem o życie i zdrowie użytkowników poprzez właściwą ewakuację. Wiąże się to m. in. z odpowiednio szerokimi ciągami komunikacyjnymi, oznakowanymi drogami ewakuacji czy w miarę swobodną możliwością opuszczenia budynku w sytuacji zagrożenia. Zastosowane rozwiązania uniemożliwiające wtargnięcie osobom postronnym nie powinny zarazem czynić z budynku klatki/pułapki trudnej do opuszczenia w sytuacjach nadzwyczajnych.

Jeśli parking jest zlokalizowany pod budynkiem dobrze jest wprowadzić kontrolę wjazdów i wyjazdów oraz ograniczyć do niego dostęp do osób upoważnionych (jednocześnie zrozumiałe jest, że z przyczyn ekonomiczno-organizacyjnych jest to mało realne w przypadku takich obiektów jak centra handlowe). Podczas projektowania budynku czy opracowywania standardowych planów działań na wypadek zagrożeń (pożar, atak terrorystyczny) należy mieć na uwadze, że część osób podczas ewakuacji zamiast natychmiast opuścić budynek będzie próbowała udać się na parking podziemny po swój samochód.

więcej o ewakuacji osób niepełnosprawnych na: antytektura.pl/ewakuacja